Dr. Serkan Anılır

Nairobi'deki görüşmelerimizi bitirdikten sonra şehrin dışına, gerçekten bizim de Afrika dendiğinde aklımıza gelen ve henüz teknoloji eli değmemiş bölgelerine geldik. Son zamanlarda özellikle Afrika turizminin rağbet görmesi, yolu olan bölgelerde lüks otellerin kurulmasına imkan vermiş. Bu otellerin çevresinde ise Afrika'daki yaşamı simgeleyen turistlere yönelik köyler kurulmuş.

Otellerdeki su, elektrik ve arıtma sistemlerini inceleyip rapor ettikten sonra, ancak yolu olmayan bölgelerde gerçek Afrika yaşamı ve geleneklerini izlemek mümkün olacağını düşündüğümden; cip ile gidiş dönüş iki gün gitmeyi göze alarak, kaldığımız otelde çalışan bir yerlinin yardım ve yol göstermesi ile Afrika'nın belki de en bilinen yerlisi olan Masai kabilesinin köyüne ulaştım.

Bu köyü ziyaret etmemdeki amaç, hem kabilenin yaşam tarzını incelemek, hemde yaşadıkları evlere ilgi duymam. Masai halkının evleri kadınlar tarafından yapılıyor ve malzeme olarak tezek kullanıyorlar. Tezeğin üstü çalılarla örtülüyor. Evin bir girişi var ve 5 santimetrelik ufak bir delik dışında hiçbir penceresi yok. Bunun dışarıdan gelecek bir saldırıya karşın koruma amaçlı olduğunu söylüyorlar. Evin içinde 3 oda var, biri babanın, biri anne ve çocuklarının (bir annenin 11 çocuğu var) biri de tehlike anında hayvanların içeriye alınabileceği bir avlu. Toplamda 20 metrekareyi geçmeyen evlerin ortasında ateş yakılan bir kısım var; burada hem yemek, hem aydınlatma, hem de ısınma gerçekleşiyor. Çatının uç noktasında bırakılan bir delikten duman dışarıya çıkıyor.

Masai kabilesinin inançlarına göre, Ataları binlerce yıl önce gökyüzünden halatla bir çöle inmiş. Çöle indiklerinde yanlarında koyunları varmış. Daha sonra su kaynaklarına ulaşmak için güneye doğru gelmiş ve bugünkü yerlerine varmışlar. Masai halkı, yeryüzündeki bütün koyunların kendi topraklarından geldiğine inanıyor. Bu yüzden köylerinin tasarımlarına baktığımızda koyunların bulunduğu çitlerle çevrili alanın merkezde olduğunu görüyoruz. Köyün yakınında da kesinlikle bir su kaynağı bulunuyor.

Kişinin gücü kaç koyuna sahip olduğu ile ölçülüyor. Benim hiç koyunumun olmadığını duyduklarında çok kişi dudak büktü. Ancak onlara bizim köylerimizi, bizim koyunlarımızı ve tezekten yaptığımız evlerimizi anlatınca, 80 yaşını geçmiş bir Masai büyüğü 'bir dahaki sefere onları da al getir hep beraber burada kalın' demez mi? Bir an kendimi ülkemde bir köyde hissettim. Bizim köylerimizdeki insanlarımız da böyle misafirperver değiller mi?

Gönül ister ki onları buluşturalım. Ama birbirinden uzakta da olsalar, dünyada hala böyle misafirperver, saf ve sevgisiyle dolu insanların bulunduğunu bilmek çok güzel... Masai kabilesi aklımda her zaman unutulmaz bir hatıra olarak kalacak.

Yarın Japonya'ya dönüyorum...